نور ستاره ها از کجاست؟ - ستارگان چگونه نور تولید می کنند؟

نور ستاره ها از کجاست؟

قدر و تابندگی ستاره

میزان قدر ستاره یک سیستم شماره گذاری جهت مشخص نمودن اندازه درجه درخشندگی ستارگان است و از سوی ستاره شناس یونانی، هیپارکوس(1)، در سال 125 پیش از میلاد اختراع گردید. هیپارکوس بخشی از ستارگان را طبق میزان درخشندگی آنها که از زمین دیده می شوند، شماره گذاری نمود. او عدد 1 را برای نورانی ترین ستارگان انتخاب کرد. عدد  2 برای ستارگانی که نسبت به ستارگان شماره 1 درخشندگی کمتری داشتند اختصاص داد، و به همین ترتیب به قدر 6 رسید که آنها جزو  کم نورترین ستارگان آسمان به شمار می آمدند.

نور ستاره ها از کجاست؟

در حال حاضر ستاره شناسان به نوری که ستارگان ساطع می شود و ما می توانیم از زمین آن را مشاهده کنیم، قدر ظاهری می گویند. آنها سیستم هیپارکوس را گسترش دادند تا قادر باشند درخشندگی حقیقی ستارگان، چیزی که به آن  قدر مطلق ستاره می گویند، را نیز با آن تعیین نمایند. طبق محاسبات، قدر مطلق یک ستاره مساوی است با قدر ظاهری آن، برای شخصی که 32/6 سال نوری از ستاره فاصله دارد.

ستاره شناسان نیز سیستم اندازه گیری قدر را برای ستارگانی که نورشان بیشتر  از قدر 1 و کمتر از قدر 6، باشد را ارتقا دادند. ستارگانی که درخشان تر از ستارگان قدر  1 باشند، برای آن ها قدری کمتر از 1 تعریف می شود. مثلا، قدر ظاهری ستاره ریگل (رجل الجبار) 0/12 می باشد. و قدر ستارگان بسیار پر نورتر، از عدد صفر هم کمتر است برای آن ها اعداد منفی  تعریف شده است. نورانی ترین ستاره آسمان سیریوس (شباهنگ) است و قدر ظاهری آن 1/46 - می باشد . قدر مطلق ستاره ریگل 8/1- است. طبق اطلاعاتی که ستاره شناسان تابه حال از ستارگان کسب کرده اند، هیچ ستاره ای  قدر مطلقش بیش از 8- نیست یعنی ستاره ای پر نور تر از -8 وجود ندارد. از سوی دیگر، کم نورترین ستارگانی که تا به حال با تلسکوپ رویت شده اند قدر ظاهری برابر با عدد 28 دارند. طبق تئوری قدر مطلق هیچ ستاره ای نمی تواند کمتر از 16 باشد.

تابندگی یک ستاره مساوی است با میزان انرژی که ستاره از خود انتشار می دهد. در اصطلاح به این میزان انتشار، قدرت ستاره می گویند. دانشمندان غالبا قدرت ستاره را با واحد وات تخمین می زنند. برای نمونه قدرت خورشید 400 تریلیون وات می باشد. ولی ستاره شناسان قدرت ستاره را با وات اندازه گیری نمی کنند. در مقابل آنها درجه تابندگی را طبق میزان تابندگی خورشید می سنجند. مثلا می گویند که تابندگی آلفای قنطورس 1/3 برابر تابندگی خورشید و تابندگی ریگل قریب به 150/000 برابر تابندگی خورشید می باشد.

تابندگی به طریق آسانی با قدر مطلق ستاره  ارتباط دارد. 5 واحد اختلاف در دستگاه قدر مطلق ستاره مساوی است با یک فاکتور از 100 در دستگاه تابندگی. پس ستاره ای با قدر مطلق 2، در قیاس با ستاره ای به میزان قدر مطلق 7، 100 بار درخشندگی بیشتر دارد . ستاره ای با قدر مطلق 3-، 100 بار از ستاره ای با قدر مطلق 2 2 و 10/000 بار از ستاره ای با قدر مطلق 7 درخشان تر می باشد.

امتیاز بدهید

نظر خود را بنویسید